Ik zucht en sluit mijn ogen,
kijk gelijk in de jouwe,
die wachten in mijn gedachten,
gebaseert op het vertrouwen,

Dat er dagen blijven komen,
waarop je geen tijd kan maken,
hoeveel ik ook klaag of vraag,
je kan je werk niet staken,

Dan sluit ik gewoon mijn ogen,
en gaan de jouwe open,
zonder je hier heb ik ook plezier,
laten we dat hopen.

Daarom zit ik gekluisterd aan mijn computer,
nog steeds te wachten tot je antwoord,
bijt ik nagels, en trek ik mijn haar uit mijn hoofd,
slik ik mijn tranen in, veeg ik het snot weg,
Ik wil veranderen.

Daarom vertel ik je lekker niet dat ik me rot voel.

Er zitten touwtjes aan mijn tien tenen,
en aan allebei mijn handen,

Touwtjes aan mijn benen,
en touwtjes aan mijn tanden.

Oh was er maar een grote schaar,
dan riep ik:
Knippen maar!

Ik bouw dammetjes met bakstenen van hoop,
hoop gebouwd met liefde,
liefde gebouwd door jou.

Jij bent sterk,
dus de liefde ook,
gelijk aan de hoop,
alleen de dammen krijg ik niet goed.

Ik kan het juiste cement niet vinden,
dus het zoute water sijpelt,
door de kieren en spleten.

Dammetjes werken dus niet.
Cement of geen cement,
het beste werken jouw vingers,
net onder mijn wimpers.

Met mijn kusjes,
jouw tranen vervangen.

Natte lippen,
Natte wangen,
Zoute lippen,
Zoute wangen.

Vol liefde in je armen hangen.

Ik wil bij je zijn als je huilt.

Zij wachten op de pijn,
de tijd loopt, de klok tikt,
maar het geduld is groter,
dan de angst voor de toekomst.

Zij gunnen hem de tijd,
om langzaam weg te zweven,
kijkend naar herinneringen,
naar hun vorig leven.

Ze leven nu al zonder hem,
zonder zijn fysieke aanwezigheid,
mentaal en gevoelsmatig,
gaat hij immers nooit weg.

Ze wachten op de pijn,
en als het besef straks valt,
en de klap hen raakt,
zijn ze voorbereid,
hoofden vol gedachtes en plichten,
harten vol herinneringen.

Het stond er,
Lezen is anders dan horen,
weet je?

Het stond er,
Niet zwart op wit,
Blauw op wit,
zelfs niet rood op wit of welke kleur dan ook.
Het is niet vereeuwigd,
kan uitgeveegd worden,
maar dat doe je niet,
dat weet ik,
weet je?

Het staat er,
in het stof,
een perfect hartje,
en daarachter,
mijn naam in een perfect handschrift.

Dit is ondraaglijk.

Wat denk je?
Vertel me wat denk je?
Wat voel je?
Vertel me wat voel je?
Wat wil je?
Zeg me wat wil je?

Zing een lied, scheld me uit, fluister, schreeuw,
maar alsjeblieft praat.

Praat tegen me, want
jouw stilte is ondraaglijk.

Het vachtje is niet zo warm als de jouwe,
de ogen spreken niet,
en er klopt geen hart,
in deze knuffel.
Maar hij ruikt wel naar jou.

En ruikend naar jou krijg ik tranen in mijn ogen,
tranen van spijt,
spijt dat ik niet voor je zong,
spijt dat ik je weg liet lopen,
spijt dat je niet uitgleed over mijn gladde lippen.

Het lijkt wel,
alsof,
ik moeiteloos gaatjes prik,
in jouw donkere wolken.

Alsof,
mijn kleine handen,
ze moeiteloos wegwapperen.

En als ik maar liefst 10 seconden,
in jouw supernova's kijk,
geloof ik echt,
dat ik superkrachten heb.